Reis naar Mongolië

Midden in de nacht is het tijd om de stinkende stad Irkoetsk te ontvluchten, om vier uur moeten we klaar staan. Hadden ze niet een beetje beter kunnen nadenken over die treintijden? Iets later vertrekken uit Moskou en dan lekker aan het eind van de middag weer vertrekken? Ideaal lijkt me dat, wellicht een idee voor in de ideeënbus. Dat voor later.

 Reis naar Mongolië

De grens over; op reis naar Mongolië

We hobbelen naar de trein, het blijkt de Chinese uitvoering te zijn dit keer. Dat houdt in dat het interieur enigszins gedateerd is. Waar we eerder nog een stopcontact hadden en water uit een elektrische warmwaterboiler Waar keurig om de dag gestofzuigd werd en het toilet schoon was. Daar hebben we nu een coupé zonder stroom, een warmwaterboiler gestookt op kooltjes en een mannelijke Chinese steward die duidelijk niet zo van het schoonmaken is. Uit de boxen komt Chinese popmuziek, plaatje compleet! Gelukkig is het voor één nacht. De afstand van Irkoetsk naar Ulaan Bataar is “kort”, zo’n 1100 kilometer. We doen er echter 24 uur over. Een cursus efficiënt werken zou bij de Russisch-Mongoolse grens niet misstaan. We zijn daar zo’n zes uur bezig. Geduld! Paspoorten innemen, formuliertje invullen, coupé wordt door een zeer streng uitziende dame gecheckt op verstekelingen, formuliertje inleveren, paspoorten terug en dat dus allemaal keer twee.

Het loont! Wanneer we uit de volgende stinkende stad (Ulaan Baatar) vertrokken zijn en met een busje het National Park Terelj inrijden, waar we de komende twee nachten slapen, weet je waarvoor je inmiddels al zo’n 6300 kilometer per trein hebt afgelegd. Een glooiend, kale en dorre vlakte strekt zo ver je kan kijken. We slapen in een gertent. Een grote ronde witte tent met in het midden een kacheltje waar je ieder uur een nieuw blok hout op moet gooien. Het is ’s nachts nog 8 graden onder nul, dus mijn padvinders verleden komt toch nog van pas. Omdat het ’s winters grauw en donker is hebben de Mongolen gekozen voor vrolijke kleuren in de tent. Het heeft iets Mexicaans: oranje bedden, tafeltje en kastjes met vrolijke prints in roze, blauw, geel en groen. Ik heb al bedacht dat ik iets in mijn huisje ga voorzien van dezelfde print. 🙂 Leuk projectje voor als ik terug ben. Nou hopen dat Henk me er nog in laat na deze uitlating.

Yakmelk in Mongolië

Yak, Yakmelk

’s Avonds brengen we een bezoek aan een nomadenfamilie, we maken nieuwe vrienden en proeven yak melk, letterlijk yak! Geen aanrader, combinatie van verdunde lang-houdbare-melk met een extra schepje zout. Het schijnt nog iets vetter te zijn dan gewone koeienmelk. Mmm… Jullie missen wat!

Deze zelfde familie test de volgende ochtend het uithoudingsvermogen van een iets wat luie westerse toerist. We gaan na het ontbijt op pad voor een drie uur durende wandeling. Het pad stijgt wat en daalt dan weer, maar met het zonnetje erbij is het al gauw zweten geblazen. Wanneer onze voetjes het niet meer aankunnen is er een plekje op de yak-wagen. Uiteraard laten we ons niet kennen, ons doel is ‘turtle rock’ en dat gaan we op eigen kracht doen uiteraard. Geslaagd! Hijgend en puffend, dat wel. De rest van de dag luieren we wat bij onze tent en proberen de Mongoolse huishond een tak te laten apporteren, maar dat kennen ze hier niet geloof ik.

Helaas moeten we na twee nachtjes natuur toch weer terug naar de grote stad. We slapen in Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolië. Het is een combinatie van stenen huisjes, Bijlmerflats, Boeddhistische tempels en gertenten. Het hotel waar we slapen is zeer basic, gelukkig ben ik inmiddels wat harde matrassen gewend. Ik kan de veren van het matras bijna vastpakken. Fijne nachten waren dat! We maken deze twee dagen een citytrip. Ik voel me net een Japanner: we racen in anderhalve dag langs het historische museum, het winterpaleis van de laatste keizer, big budha, een tempelcomplex waarbij we het ochtend ritueel van de monniken mogen bijwonen, een of ander centraal gelegen plein, de Kasjmir fabriek (met bijbehorende winkel. Gemiddelde sjaal van deze wol kost je 90 euro) en een uitzichtpunt waarbij je over heel Ulaan Bataar heen kijkt. Oh ja, laat ik de folklore show niet vergeten. Pff, kapot! Morgenochtend zeven uur staat ons treintje weer gereed, instappen maar… Ní hao China!

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *