Eilandhoppen aan de oostkust – Ko Tao en Ko Phangan

Na het posten van mijn vorige blog hoefde we eigenlijk alleen nog maar met een taxi van ons guesthouse naar het busstation. Een ritje van net tien minuten. We vragen ’t dametje achter de receptie een taxi te bellen, wordt geregeld. Het is drie uur ’s middags, maar het wordt donkerder en donkerder… zou ’t gaan regenen? Vast niet, waait wel over.

Onze taxi komt inmiddels voorrijden… taxi blijkt een groot woord. Het is niet meer dan een scootertje met zijspan. De Thaise vrouwtjes hebben op deze zijspan hun winkeltje met etenswaar, de mannen hun taxicentrale. We stappen met onze backpacks in het wagentje. Backpacks tussen onze benen op de grond en zo past het net. Je voelt het misschien al aankomen. Die bui, die waaide niet over. Druppels tikken op het dak van ons wagentje, eerst zacht maar dan steeds harder.. ik zit voorin en vang de meest regen op, Manon schuilt een beetje achter mij maar dat heeft al snel geen effect meer.. we zijn doorweekt. Eenmaal op ’t busstation trekken we eerst maar even iets droogs aan. Daarna verdiepen we ons in de bus terug naar Bangkok. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat we onderweg zijn naar een tropisch eilandje met poederzand en zon. Het busticket is, na wat zoeken naar het juiste hokje, geregeld en met wat file komen we rond kwart over zeven op het busstation van Bangkok.

Haven voor vertrek naar Ko Tao

We willen eigenlijk direct door naar het zuiden, dat scheelt een nacht in Bangkok en we sparen geld uit voor een hotelletje omdat we een nachtbus nemen. Wat blijkt? Half acht gaat de laatste bus naar Chumphon, vandaar moeten we de boot pakken. Rennen dus, gauw plassen (de bus heeft geen wc) en met een diner van chips en koekjes die bus in. Gehaald! Het aardige mannetje dat achter ons zit voorziet ons van een dekentje en dan zijn we klaar voor de lange rit. Onderweg wordt een aantal keer gestopt voor plaspauze en voor het droppen van passagiers en dan gauw verder. Als er nog maar vijf man in de bus zitten vragen we toch maar even aan de chauffeur waar we eruit moeten. nog geen tien minuten later worden we in the middle of nowhere gedropt bij een bushalte.

Het is kwart voor vier ’s nachts. Daar sta je dan. Wanneer we weigeren met onze backpack achterop een “scooter”taxi te stappen belt deze meneer z’n beste vriend die een “auto”taxi heeft. Da’s nog eens aardig! Er wordt wel behoorlijk misbruik van gemaakt, want voor 300 baht (ca. 7,50 euro) brengt ie ons naar de haven waar we een kwartier later zijn. Even ter vergelijking: onze rit met de nachtbus (8 uur rijden) kost 450 baht per persoon. In de haven kopen we ons bootticket naar Ko Tao en dan is het wachten geblazen, we vertrekken half zeven. Het wordt licht en daar wacht ons welverdiende eilandje. Eindelijk!

We huren een scooter op Ko Tao

Ons hotel (simple life resort) is top! Zelfs tegen het decadente aan. ruime kamers, zwembadje en airco. Relaxen dus de komende dagen! Een vriendinnetje werkt hier op ’t eiland en laat ons graag alles zien. Gelukkig hebben we drie nachten, tijd zat! We doen iets heel stoers: we huren een scooter.. Manon de eerste dag (mij nog te eng), maar dag twee heb ook ik de smaak te pakken. Voor het eerst in mijn leven rij ik op een scooter. Hoe stoer is dat? We gaan vijf km per uur, maar dat doet er niet toe. We rijden! Ombeurten mogen we gassen. Het eiland staat bekend om de fantastische duikspots, maar dat is echt niet aan mij besteed. Het strand daarentegen. Aan de andere kant van het eiland is het strandje (Freedom beach) net iets witter en mooier, dus daar sjeesen we naar toe. Brigitte leidt ons rond, overdag naar het beste strand en ’s avonds naar de leukste barretjes. Zou best kunnen wennen. Met je voetjes in het zand, koud biertje in je hand. Proost! Voor we het weten zitten de dagen er hier alweer op. Door naar Ko Phangan.

de witte stranden van Freedom beach op Ko Tao

We worden uitgezwaaid door Brigitte en dobberen naar Ko Phangan. Twee dagen na de full moon party arriveren we, mooi gepland. 🙂 We zitten in de bovenste uithoek van het eiland, in een baai waar geen discotheek te vinden is. Heerlijk! Verplicht bakken, boek lezen en niks doen. Ons bungalowtje grenst aan het strand en het zwembad loopt bijna door in zee… (nieuwsgierig: central cottage resort). De komende dagen zul je mij niet meer horen. Hierna moeten we weer aan de slag. Dan wacht Cambodja.

Traditionele boten in de baai van Ko Phangan

Tip: Neem met kinderen niet de bus die wij namen. Kies voor de nachttrein vanuit Bangkok! Je ruime plek in de 2e klas tover je ’s nachts om in een slaapplaats. Je valt in slaap bij het heen en weer hobbelen van de trein. Neem wel oordopjes mee, want je bent niet de enige.

Tip: Ondanks dat ik zonder kids op Ko Tao was is het Simple life resort wel echt een fijne plek met kids. De kamers zijn ruim, hebben airco en er is een zwembad. Je accommodatie is verder hartstikke dichtbij het strand en de restaurantjes gelegen. Dat geldt overigens ook voor ons resort op Ko Phangan. Al is de weg over het eiland er naar toe behoorlijk hobbelig.

Tip: Hou rekening met de beste reistijd. Reizen tussen februari en september is ideaal, in andere maanden kun je beter kiezen voor de westkust. Gezien het regenseizoen.

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Berichtje achterlaten? Ja leuk!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *