Ní hao, vanuit Datong!

Gezellig! De trein van Mongolië naar Datong (China) is gevuld met andere toeristen. Ik geloof dat zij de eerste westers uitziende toeristen zijn die ik afgelopen twee weken gezien heb. En uiteraard zijn deze westerse toeristen bijna allemaal Nederlanders… hoe kan het ook anders? Het ene stel reist door tot Beijing en het andere stel heeft na Beijing nog twee maanden om in Thailand te komen. Die komen we vast nog eens tegen.

Trans Mongolië express

De trein voelt als van ouds, we weten inmiddels goed hoe alles werkt. We ploffen neer in onze coupe en werpen een blik naar buiten. Een ontzettend smerig raam waar we de komende 24 uur niks door gaan zien natuurlijk. Gelukkig heeft moeders zich goed ingelezen en tovert uit haar tas een spons, oude zeem en een stokje waar we de spons op vastbinden met een elastiekje. Soppen maar.. ik moet zeggen ‘als nieuw’! De thermoskan wordt gevuld met warm water voor thee, noodles en cup-a-soup (de vreetzak is overigens bijna leeg..) en we bereiden ons weer voor op een lange grens overgang. Ze zijn in Mongolië en China efficiënter dan in Rusland, probleem hier is echter dat het spoor in China een stukje, 2cm, smaller is. Tja, daar hadden ze inderdaad even iets eerder aan moeten denken. Er moet onder de hele trein dus een nieuw onderstel. De wc’s gaan deze uren op slot en je kunt de trein niet uit. In een gigantische loods wordt de trein door liften zo’n vier meter omhoog getakeld en voorzien van een Chinees onderstel. Al met al ben je dan toch al gauw weer zes uren verder. Kort nachtje dus, om half acht rijden we Datong binnen. De zon schijnt!

Hangend klooster in Datong

Moment of fame!

De Chinezen doen een stuk vrolijker aan dan hun Mongoolse buren, dat is gelijk duidelijk. Er wordt overal vriendelijk naar je gelachen en ondanks dat ze geen woord verstaan van wat je zegt doen ze toch hun best. Met handen- en voetenwerk kom je een heel eind. Zelfs in het hotel spreken ze geen woord Engels. De eerste dag besluiten we deze, voor Chinese begrippen, middelgrote stad te verkennen. Middel groot wil zeggen zo’n drie miljoen inwoners, dat moet ik er wel even bij zeggen. Het oude stadscentrum is niet zo snel gevonden, deze stad is namelijk een grote bouwput. We dwalen door delen die bijna volledig verlaten zijn en grote hopen puin liggen links en rechts. De hijskranen slingeren boven je hoofd. Onze gids verteld later dat het werk hier zeven dagen in de week, 24 uur per dag, doorgaat. Tijdens onze zoektocht naar het oude centrum blijken Manon en ik een grote attractie hier, zo’n blond ding en zo’n lange meid hebben ze hier nog niet vaak gezien. Hoofden van zowel mannen als vrouwen draaien ongegeneerd mee en als we net buiten gehoorafstand zijn (of dus nog net niet) wordt er hard gegiecheld. Stiekem komen mobieltjes tevoorschijn voor een foto en er wordt zelfs gevraagd of ze samen met ons op de foto mogen. We genieten van ons moment of fame.. Ben benieuwd of dit straks ook nog grappig is.

Een grote boodschap

Ook de openbare wc is hier een ‘must see’ en met recht een openbare wc. M’n moeder en Manon durven het aan. Je verdwijnt achter een muurtje en waar je normaal gesproken een deur verwacht vind je niets anders dan (in dit geval) vier gaten. Het is een kwestie van je broek laten zakken, hangen en hupla. Ze nemen plaats naast een vrouwtje wat duidelijk wat meer moeite heeft met de grote boodschap. Het laat zich raden wat er in de dat gat onder je allemaal te zien is.. Ik was in ieder geval blij dat ik in de “frisse” lucht mocht wachten op ze.

Hangend klooster Datong

De volgende dag worden we om negen uur in de lobby verwacht. Gids Nancy neemt ons mee naar het hangende klooster. Een geweldig gezicht op zo’n 45 meter hoogte. Als je nog geen last van hoogtevrees hebt dan krijg je dat hier wel. Op palen is dit klooster tegen de rotswand geplakt. Erg indrukwekkend! ’s Middags bezoeken we de Yunganggrotten, 45 grotten zijn uitgehouwen in het zachte steen en staan vol Budha’s. Van een paar cm tot 17 meter hoog, het zijn er 51000 in totaal. De een beter bewaard gebleven dan de ander, maar het idee dat ze sinds de 4e eeuw bestaan. Ik heb netjes de hulp van Big Budha gevraagd bij Henk zijn verhuizing vandaag. er is er vast één die wil helpen. 🙂

We zijn helemaal kapot als we aan het eind van de middag terug zijn in het hotel. Hapje eten (ik word nog handig met stokjes) en dan naar bed. Morgen op naar het einddoel van deze weken treinen: Beijing!

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *