Spierpijn in Beijing

Na een relatief korte treinreis komen we rond negen uur ’s avonds aan. Onze chauffeur staat inmiddels al drie uur lang op ons te wachten. Ik had natuurlijk kunnen weten dat het doorgeven van de gewijzigde treintijden niet direct begrepen was. Het “yes yes, no problem. I will tell the driver” betekend in Azië natuurlijk “no, I did not understand a word of what you where saying.”

Reis naar Beijing: aankomst op het station

Groot, groter, grootst: Beijing

Nee, we zijn hier niet bij Guus Meeuwis. We zijn in Beijing. Om je een beetje een beeld te geven van deze stad: er wonen hier 22 (!) miljoen mensen, in 1992 werd in Beijing ’s werelds grootste mc Donalds geopend, 700 zitplaatsen. En inmiddels zijn er in de hele stad meer dan 150 filialen te vinden. Beijing is half zo groot als Nederland en het ophoesten van de meest ranzige rochel is hier volkssport nummer één.Van hard toeteren bij inhalen, niet inhalen of proberen in te halen zijn ze hier overigens ook niet vies.

Het hotel is super, heerlijk Chinees: met rode lampionnetjes en een drukke print op het behang. Er zit een groot binnenhof bij met de bekende bloesembomen en vijvers. Hier kunnen we de komende dagen prima vertoeven. We starten de volgende dag met een rondtour door de stad. Start om negen uur.. Van de Lamatempel naar de temple of heaven, door naar het plein van de Hemelse vrede en als een Japanner door de verboden stad. Om een uur of twee staan we weer buiten. Dat ging best een beetje snel, maar we hebben dan ook wel alles gezien. Ook hier overigens weer ons moment of fame. ik geloof dat we met iedere Chinees op de foto zijn geweest. Het hoort erbij, maar wordt al redelijk vermoeiend. We hangen de middag een beetje in het park en slenteren via een koffiebarretje naar het hotel terug.

Onderdeel van onze reis naar Beijing: de Chinese muur

Dag twee bestaat uit een bezoek aan de Chinese muur, vanuit Beijing. Je moet er wat voor over hebben: zes uur ’s morgens worden we opgehaald en met dertig andere toeristen in een touringcar gedropt.. Even denk ik: dit komt niet meer goed, ik ben in een massale excursie beland. Gelukkig kunnen we op de muur ons eigen plan trekken. We tuffen in de kabelbaan omhoog en klauteren vervolgens drie uur lang over ongerestaureerde delen van de muur. Super en ontzettend indrukwekkend dit! We zijn kapot als we na een busrit van drie uur weer terugkomen in het hotel. Ik kan de volgende ochtend niks meer van de spierpijn… maar het is het zeker waard.

Pa en ma huren de volgende dag fietsen en Manon en ik gaan te voet door de smalle straatjes van de hutongs. Van toeristenwinkels en veel te dure cafés (45 yuan, omgerekend 5 euro, voor een cappuccino) tot eetkraampjes en rijen riksja’s. In bijna ieder park waar we langskomen zijn mensen aan het dansen, zingen en spelletjes aan het doen. Het leeft hier! ’s Avonds trakteren we onszelf op pizza, heerlijk. Ze kennen hier overigens meer “snacks”. We belanden in en hutong waar naast een hele hoop koekjes en snoepjes ook heel andere versnaperingen verkocht worden. Misschien voel je ‘m al aankomen: van vogelspin tot torren, zeesterren, schorpioenen en padden… soms bewegen de pootjes nog… ielg, ielg, ielg… gauw weg hier!! We griezelen de hutong uit.

Vanavond zeggen we de oudjes gedag en reizen we door naar Xi’an. Benieuwd wat ons, naast een heleboel terracotta soldaten, daar weer te wachten staat. Het echte backpacken gaat dan beginnen.

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *