Kedeng, kedeng… In de Transmongolië express

Inmiddels al even onderweg in ons boemeltje. Het leven binnen de treinmuren is redelijk comfortabel. Het bed ligt weliswaar een beetje hard en het is zo’n 28 graden aan boord, maar het is er schoon.

Er is kokend water, wc-papier, een stopcontact waar we onze telefoontjes, camera’s, tablets en ander aanverwante artikelen kunnen opladen en we kunnen ons totaal afsluiten van de buitenwereld met ons verduisterende rolgordijntje. Achter dat rolgordijntje is het precies zoals op internet en in de boekjes beschreven is: berkenbossen, berkenbossen en nog meer berkenbossen, bevroren riviertjes, sneeuw en op de stationnetjes staan baboeska’s klaar om hun spulletjes te verkopen. Van gerookte vis, tot noedels, pinda’s en frisdranken. Maar ook dik gebreide sokken en hysterische knuffelbeesten in elk formaat. Van die laatste zie ik ook niet helemaal het nut…

Pa en Manon liggen op de onderste twee bedjes en moeders en ik klauteren iedere nacht naar boven. Een bedje boven is vooral fijn wanneer je, net als ik, totaal bent ingestort op dag 1. Snotteren, een bonkend hoofd en pijn in m’n keel. Alle spanning van de reis en het afscheid nemen van Henkie gooit m’n lichaam er op de eerste “rustdag” uit. Fijn! We moeten vier nachten voordat we bij de eerste stop, Irkoetsk, zijn dus ik heb nog even om alle bacillen eruit te zweten. Dat zal wel lukken in die 28 graden hier.

Eindeloze berkenbossen tijdens de transmongolie express

We doden de tijd met boekjes lezen, spelletjes doen, beetje slapen en naar buiten turen. De berkenbossen kennen we na drie dagen wel, maar dan heb je ook nog de (volgens mijn moeder) Stalinistische gebouwen, (volgens mijn vader) volkstuintjes en de zomerhuisjes. Volgens Manon en mij is dit gewoon zoals ze in Rusland leven en woont de gemiddelde Rus in die “zomerhuisjes” met daarbij een stukje grond voor het verbouwen van zijn eigen groente. De dichtstbijzijnde grote stad is vaak een aantal uur verderop. Ons eten is dichterbij. Onder de bank in onze coupe ligt de ‘vreetzak’. Pa en ma hebben voor de nodige proviand gezorgd; noedels, koffie, thee, koeken, complete warme maaltijden en mueslirepen. We moeten flink door eten om dat allemaal op te krijgen. Ondertussen tuffen met gemiddeld 60km per uur door het landschap en naarmate de dagen verstrijken verdwijnt ook de sneeuw, fijn! Dat betekent dat we de goede kant op gaan.

Tip: Neem een stok, spons en postelastiek mee om je raampje soms even schoon te maken. Grote kans dat je buiten anders niets meer ziet tegen de tijd dat je in Mongolië bent.

Het perron Transmongolie express

Inkopen doen tijdens onze transmongolie express

Ons 2e klas treinstel heeft twee vrouwelijke Provodniks en negen coupés, maar een andere toerist is er niet te vinden. We zijn omringt door lokale Russen. Er is er één die zo uit een televisieprogramma als ‘Help, mijn man is te dik’ komt. In korte broek, blauwe slippers en ontbloot bovenlijf (nee meiden, er zit een gigantische bierbuik onder) paradeert ie door de gang. En dan zijn er nog z’n twee kids, waar voornamelijk door z’n vrouw voor gezorgd wordt. In de overige coupés zitten bejaarden in bloemetjesjurk, nog stillere reizigers en één Duits vrouwtje op doorreis naar Japan. Gezellig buurten is er dus niet bij, maar met z’n vieren proosten we op deze legendarische treinreis!

Op het moment dat we in Irkoetsk aankomen hebben we zo’n 5184km achter de rug en zijn we door vijf tijdzones heen. Enig besef van tijd is er dus niet meer. De tijd in de trein en op de perrons is Moskou tijd, op mijn telefoon hou ik Nederlandse tijd aan en dan is er ook nog de plaatselijke tijd. We staan dus op als het eigenlijk alweer tijd is voor het diner. Een beetje op gevoel dus maar. Ik ben na de laatste dag aardig opgeknapt, laat het Baikalmeer bij Irkoetsk maar komen. Ik ben er klaar voor…!

coupe transmongolie express

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *