Zere voetjes in St. Petersburg

Geen wekker, het is tenslotte vakantie (kun je dit overigens nog vakantie noemen). Heerlijk! We doen ’t gordijntje opzij en wat zien we tot onze grote schrik? Het sneeuwt. Eerst maar eens lekker ontbijten dus.

Na een dag st. Petersburg weet ik het overigens zeker. Het vooroordeel dat ik heb over Russen is waar: bleke, norse, chagrijnige koppies. Al betwijfel ik of daar wat aan te doen is. St. Petersburg is namelijk de op vier na grootste stad van Europa en nergens ter wereld bestaat en zo noordelijk gelegen miljoenenstad – maar liefst 4,5 miljoen mensen ondergaan hier de lange, donkere winter. Overigens zijn deze chagies wel onder te verdelen in twee soorten: de graatmagere, hoog geblondeerde meisjes op naaldhakjes en perfect gekleed voor de eerstvolgende modellencasting van koning winter. Anderzijds de Russische moeders; compleet met een behoorlijk warme speklaag en bijpassende borstenpartij, pukkel op de neus en vosje op d’r hoofd. Beide soorten lijken niet te kunnen glimlachen, laat staan schaterlachen en weigeren een woord Engels. Ik neem ’t ze niet kwalijk.

St. Petersburg

Terug naar de waan van de dag, st. Petersburg staat in het teken van kunst en cultuur. Waar ik normaal gesproken ben van het spotten van een monument en ‘hup’ afvinken die handel, kan dat vandaag niet. De Hermitage staat op het programma en daar moet je geweest zijn. Voor kunstminnaars is de Hermitage alleen al reden genoeg om naar st. Petersburg te gaan, de verwachtingen zijn hoog. Dit overweldigende museum wordt terecht in een adem genoemd met het Louvre. Manon en ik wurmen ons door de hordes scholieren heen en kopen in ons beste Russisch een kaartje voor 400 roebel. We struinen door de meters hoge zalen en ik moet eerlijk zeggen dat ik meer onder de indruk ben van al dat goud, schilderingen en kroonluchters waarmee de wanden van de zalen versierd zijn, dan van de schilderijen die er hangen.

Hermitage in St. Petersburg

Overigens krijg ik geen genoeg van de Russische vrouwtjes die in iedere zaal (er zijn er maar liefst 400) een oogje in ’t zeil (dienen te) houden. Doodsaai lijkt me dat en we vragen ons dan ook met recht af of sommige niet gewoon bij de collectie ‘schatten uit de oudheid’ horen. Vaak meer dood dan levend. We verdwalen al gauw en wanneer het binnen zo’n 25 graden wordt vluchten we de vrieskou in, gauw naar buiten. Kilometers gemaakt in een museum, onze voetjes doen zeer en we hebben reuze trek gekregen. Eten dus!

De volgende dag worden de kilometers rustig overgedaan. We maken te voet een door onszelf uitgestippelde stadstour. Beginnend bij de ‘opstandingskerk’, een kerk met erg veel goud, kleurrijke bollen en mozaïek. Kijk, hier hou ik van! We vinken ‘m af en vervolgen onze tocht naar ’t st. Isaac’s cathedral. Hier ga je naar toe voor het uitzicht wat je hebt vanaf de toren. We moeten er dus aan geloven, 265 treden omhoog. De domtoren is er niks bij… hijgend en puffend komen we boven. Ok, je kunt ver kijken maar om nou te zeggen “dit moet je gezien hebben”, nee dat niet. Vanavond worden we om 22 uur opgehaald voor het vertrek naar Moskou, dus we vullen de middag met slenteren door de stad, koffie, pannenkoekjes, (letterlijk) pure hot chocolate en cheesecake. Na deze laatste twee zijn we officieel misselijk. Straks op pad naar de trein, tot in Moskou!
DSCN0033

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *