Dóbroje oétro vanuit Moskou

‘Bonk, bonk.’ Een abrupte onderbreking uit m’n slaap. “Dóbroje oétro!” Oftewel “goedemorgen!” Onze provodnika (Russische voor treinstewardess) heft er zin in. Op zich heb ik aardig geslapen, Manon en ik delen een coupe welke geschikt is voor vier personen. Foutje van Tiara tours, die hebben ook het begin van de reis voor vier personen geboekt, terwijl m’n ouders pas in Moskou aansluiten.

Fijn die reisplannen waarbij het eerste deel met z’n twee is en de rest met z’n vier, komt me bekend voor… maar dit keer vind ik het niet erg. 🙂 Bedankt Tiara! We zijn om half zeven gewekt en langzaam hobbelt ons treintje het station van Moskou binnen. Er zitten druppels tegen het raam en er ligt hier nog meer sneeuw dan in st. Petersburg. Volgens onze hostess wonen er in Moskou 11 miljoen mensen en hebben zij bij elkaar 6 miljoen auto’s. Dat beloofd veel goeds! Ze dropt ons bij het hotel wat iets weg heeft van een oude legerbasis: zeven blokken met in ieder blok vijf verdiepingen hotelkamers uit het jaar ‘communisme’. Het ontbijten kan in blok 6, het internet in blok 1, zelf slapen we in blok 4 en als je een vraag hebt word je naar blok 3 gestuurd. Sfeerimpressie van onze kamer: wat zal ik zeggen… bruin. Bruine houten kast, bruine schootjes tegen de muur tot zo’n anderhalve meter hoog, bruine vloerbedekking met dubieuze vlekken en een goud ogende sprei over het bed. Helemaal mijn smaak!

Trein St Petersburg naar Moskou

Samen met m’n ouders gaan we het Russische metro avontuur aan. Het is een kwestie van symbooltjes herkennen en het aantal stops tellen. Een dikke Rus in lange zwarte jas en met zwart bolhoedje op ziet ons stuntelen, hij besluit een handje te helpen. In z’n binnenzak zoekt hij een klein hoesje en vouwt daar een brilletje uit, hij werpt een blik op de kaart, “follow me”. Hij moet ook die kant op. Fijn, ze zijn er toch: behulpzame Russen! We stappen uit bij de 7e halte (goed onthouden voor de terugweg), waar we precies terechtkomen op het Rode plein. Het is nog steeds koud en grauw, maar de immense bouwwerken bezorgen toch dat wow effect! De Pokrovsky Cathedral met zijn gekleurde bolletjes, het Lenin mausoleum en het staats historisch museum. We kunnen ze alle drie tegelijk afvinken en dan is het tijd om op te warmen met een bak koffie. De voetjes even laten rusten. Bij het Kremlin staat een rij waarbij je zeker het komende uur stil staat, dat hoeft van mij niet zo nodig. De buitenkant van de muur gezien, ook een vinkje waard! M’n ouders doen de volgende dag nog een poging, maar wanneer er nog tien wachtende voor ze zijn sluit de deur… Geen kaarten meer voor vandaag! Einde verhaal.

Manon en ik besluiten dag twee lekker rustig aan te doen, we gaan in de loop van de middag Moskou pas in en kiezen de verkeerde uitgang van de metro. Verdwaald. Als we weer een punt van herkenning hebben ploffen we neer voor een cappuccino en pannenkoekje met kaas. De serveerster snapt er niks van en we krijgen een espresso (zonder George Clooney helaas) en pannenkoekje met jam… niet te moeilijk doen maar, dit smaakt ook (al is het iets minder). Vanavond staat er een ouderwets uitje op het programma. We gaan naar het Russische staatscircus. De weg ernaar toe is niet geheel zonder gevaar. Niets vermoedend staan we in de metro als deze volstroomt met luidruchtige hooligans van Spartak Moscow… behoorlijk wat gedronken, bonkend tegen de ramen en hard zingend. Sparta Nijkerk is er niks bij. 😉 Best een beetje eng om hier tussen geplet te zijn. Twee haltes verder worden ze er door de ME, gewapend met knuppels, helm en kogelvrijvest, er weer uit gemept. Ineens zijn de hooligans veranderd in rustige supporters, gelukkig! We komen dan ook veilig aan bij het circus. Erg leuk, op de bruine beertjes op een fietsje en touwtjespringend na dan. Veel acrobatiek en een erg grappige clown die geregeld “slachtoffers” uit het publiek haalt om z’n grappen kracht bij te zetten. Moe, maar voldaan en een beetje met dubbel gevoel vanwege de beren, komen we terug in het hotel.

De laatste dag Moskou bestaat uit slenteren, een bezoek aan vervallen klooster en heerlijk eten bij een authentiek bakkertje (met Engelse menukaart en wifi, maar dat moet ik eigenlijk niet zeggen). Ik kan even met m’n mannetje bellen (ideale uitvinding dat skype) en we kunnen onze maagjes vullen voor we straks drie dagen gaan treinen. M’n moeder heeft een flinke voorraad eten mee, we hebben ‘m al omgedoopt tot DE vreetzak. Verhongeren zullen we dus niet! Tot over een paar dagen, dan vanuit Irkutz.

Ik maakte deze reis in 2012, toen ik 5 maanden op wereldreis was. Zonder kids, maar met backpack. Toch benieuwd naar de rest van mijn avonturen? Lees gerust ook mijn andere reisverslagen

Blijf ons volgen en deel onze avonturen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *